2 feb, 23:11
Half zeven ’s ochtends, maandagochtend. Ergens van heel ver weg komt een irritant deuntje wat je vaag bekend voorkomt. Je doet je ogen open en komt tot de ontdekking dat alles draait. Je grijpt al je moed bij elkaar en doet je nachtlampje aan. Het felle licht brandt je ogen uit je kassen en je weet niet hoe snel je het lampje weer uit moet doen. Wanneer je voorzichtig een teen onder je deken uit steekt voel je de kou meteen je hele lichaam doordringen. Snel weer terug onder de deken, en nog maar een keer het lampje proberen. Het effect is nog steeds hetzelfde, en behalve dat het pijn doet aan je ogen voel je nu ook nog felle steken door je hoofd gaan. Dit is het moment dat ik besluit om maar in bed te blijven, want als je zo wakker wordt heb je toch niks meer aan de rest van je dag.
Je draait je nog maar een keer om, om vervolgens tien minuten later weer bruut gewekt te worden door je wekker die het nodig vindt om nog een keer af te gaan. Als mijn wekker niet tegelijkertijd mijn telefoon was geweest –die heilig is- dan had ik hem naar de andere kant van de kamer gemieterd. Oké, wekker is uit, je kan weer ongestoord verder slapen. Of toch niet… nu je een beetje wakker bent word je je bewust van je omgeving, en van jezelf. Het weekend komt weer een beetje terug, en opeens heb je een verklaring voor je brakheid. Geen bed, een harde vloer, kou, geen kussen? Alles is een beetje wazig. Had iemand nou iets gezegd over die roze konijnen? Ohgosh, wat heb ik nu weer gedaan?! Allemaal warrige gedachten spoken door je hoofd, terwijl je in bed ligt en je er steeds meer bewust van wordt dat je ook nog keelpijn van hier tot Tokio hebt. Het beste wat je kan doen is je gedachten uit zetten en weer in slaap vallen. Vrij snel val je in slaap, totdat je nog geen twee uur later weer wakker wordt gesmst. Waarom je niet op school bent, en of je soms ziek bent? Alsof dat niet duidelijk is, aangezien je niet in de klas zit! Nadat je je frustratie hebt afgereageerd bedenk je je dat het misschien wel handig is als je wel nog even ziek wordt gemeld. Met alle hersenkracht die je nog in je hebt toets je je eigen huisnummer in, waarna je je moeder aan de telefoon krijgt, die goddank nog thuis is. Ja mam, ik weet niet of je het doorhad maar ik lig nog in bed. …. Ja, ik ben ziek ja. …. Nee ik weet dat je geen tijd hebt om ontbijt voor me te maken, maakt niet uit, ik heb toch geen honger …. Ja maar mam, ik wil alleen maar even vragen of je me ziek kan melden! …. Ehh, nou, gewoon, keelpijn, grieperig, hoofdpijn. …. Nee, geen koorts. …. Wat nou, aanstellerij?! …. Oké, dag mam.
Na dit frustrerende doch belangrijke gesprek (belangrijk ja, want wie wil er nou een vier-uurtje wanneer dit voorkomen kan worden?) heb je eindelijk écht het gevoel dat je weer kan gaan slapen.
Maar nee, het is je gewoon niet gegund. Je ligt nog geen vijf minuten in bed of je wordt alweer gebeld voor iets totaal onzinnigs. Uit wanhoop zet je uiteindelijk je telefoon maar helemaal uit, maar nu kan je inmiddels toch al niet meer slapen. Je keelpijn begint vrij ondraaglijk te worden en je maag begint te knorren. Je kan het niet aan om je bed te verlaten, vooral ook omdat het buiten vriest en je kamer ongeveer even warm is als de buitenlucht, dankzij de geniale isolatie van oude huizen.
De rest van de dag gaat half slapend, half wakker voorbij. Rond een uur of een ga je toch maar even naar beneden om een boterham te maken, al ga je al half over je nek van de geur alleen. Je sleept een pot thee mee naar boven en gaat weer in bed liggen, waar je eindelijk weer een beetje in slaap valt. Als je twee uur later wakker wordt is je thee koud. Het in bed liggen begint nu een beetje op je zenuwen te werken, dus je besluit om iets anders te gaan doen. Je bent gefrustreerd omdat je sigaretten op zijn, maar no way dat je naar buiten gaat om nieuwe te halen, de kou trotseren gaat toch echt te ver. Uiteindelijk beland je achter je computer, waar je je een half uurtje mee weet te vermaken, tot de kou je weer terug je bed in dwingt. Eenmaal in bed probeert een stemmetje ver weg in je hoofd je ergens aan te herinneren, maar voordat het doordringt ben je alweer in slaap gevallen. Eindelijk, sláá. Je hebt het aangenaam warm, in je droom heb je geen keelpijn, geen kou en geen koude thee. Maar ook dit is maar van korte duur. Je droom wordt verstoord door grote, supersize rekenmachine die alles platwalst. Dat was het strand, dat waren de dolfijnen, ik krijg niet eens meer de kans om mijn laatste slokje cocktail op te drinken. Met de rekenmachine komt ook een stem mee, en binnen een paar seconden ben ik weer helemaal terug in mijn eigen kamer, in mijn eigen bed, waar mijn moeder in de deuropening staat te roepen dat Claudia er is en dat ik nú bijles heb. Dit is het moment waarop de paniek toeslaat. Je hebt nog steeds geen stem, je hoofd knalt nog steeds uit elkaar en je zit in je alles behalve toonbare pyjama. Je mompelt tegen je moeder dat je er zo aankomt en raapt als een gek wat random kleren bij elkaar. Dan bedenk je je dat het misschien wel zo sociaal is om wat deo te gebruiken. Maar je deo is spoorloos. In je hoofd ga je na waar hij zou kunnen zijn en je komt tot de conclusie dat hij wel ergens bij een roze konijn zal zijn achtergebleven. Ergens achterin het badkamerkastje heb je nog een restje oude deo staan, die je dan maar gebruikt.
En opeens slaat er een bliksemschicht in in je hoofd, tenminste, dat is de beste vergelijking. PATS, BOEM, memories. Dit heb ik eerder geroken, dit komt me zó bekend voor. Je begint medelijden te krijgen met je halfdode hersens die nu ook nog dit moeten gaan verwerken. Er stroomt een vloedgolf aan flashbacks door je hoofd. Dingen die je had verdrongen, maar die gedoemd zijn om op een dag als deze weer boven te komen. Ohja, deze deo gebruikte ik toen hij me dumpte, en dit rook ik toen hij een paar weken later mijn spullen terug kwam brengen. Ook hij zelf rook meestal naar mij, en dus ook naar de deo die ik toen gebruikte. De gedachte aan hem maakt je lichtelijk misselijk, en toch is dit ook het moment dat je eerste glimlach van de dag doorbreekt. Dus dit is de geur van een break-up, mompel je tegen jezelf. Je gunt jezelf nog een paar seconden om aan hem te verspillen en gooit daarna de fles deodorant in de prullenbak, samen met je laatste herinneringen.